Jakie miejsce wybrać na śniadanie w tygodniu tak, żeby dojazd był wygodny i do tego po drodze do biura? żeby były wolne miejsca parkingowe oraz szybka obsługa? Najważniejsze jednak żeby można tam było zjeść smacznie i zdrowo. Oto pytania, które zadaję sobie wybierając śniadaniowy lokal. W tym tygodniu trafiłam do Moko-tuff – kawiarni, która spełnia wszystkie moje wymagania. Moko-tuff to sporych rozmiarów kawiarnia z barem nad którym wypisane zostało menu –
Po dwóch miesiącach wracamy do Ale Wino – ostatnio było tak dobrze, że jesteśmy ciekawi czy miejsce nadal trzyma formę oraz co oferuje w letnim wydaniu menu. Do Ale Wino trafiamy spontanicznie w sobotnie popołudnie – stoliki są albo zajęte albo zarezerwowane (my jak zwykle rezerwacji nie mamy) – na szczęście udaje nam się usiąść przy małym metalowym stoliku na obrzeżu ogródka. Zamawiamy nowości z menu, wino i czekając na
Aleksander Baron – promotor kuchni polskiej w nowym zaskakującym wydaniu, małych polskich producentów żywności, ruchu Slow Food, szacunku dla jedzonego mięsa w myśl zasady spożywania go od nosa do ogona a przy tym wszystkim właściciel i szef kuchni restauracji Solec 44 na warszawskim Powiślu (jednego z bardziej interesujących kulinarnych miejsc na mapie stolicy) – urzekł mnie swoją filozofią oraz pomysłem na kulinarny biznes. W upalny wieczór ostatniego dnia lipca wybraliśmy się do
Plac Zbawiciela w Warszawie (zwany również Placem Hipstera) i znajdujące się na nim restauracje i bary od lat przyciągają tłumy. Fenomen tego miejsca trudno bezpośrednio wiązać z kuchnią – ta w Charlotte czy Izumi Sushi nie jest aż tak powalająca, żeby kulinariami tłumaczyć zainteresowanie tym rejonem Warszawy. To zdecydowanie moda na „must be” w tym miejscu z widokiem na odrestaurowaną tęczę (kolejny raz). Mamy jednak na Placu Zbawiciela nowe miejsce – świeżo
Obok Curry House na Bielanach przejeżdżałam kilka razy ale jakoś nigdy nie ciągnęło mnie do tego miejsca – może przez mało atrakcyjny budynek, w którym mieści się ta restauracja? (przepraszam ale miałam skojarzenia z budą z kebabem), a może przez odległość od trasy przelotu z biura do domu (za daleko aby tak po prostu wstąpić na lunch). Dopiero opowieści znajomych o kulinarnych doznaniach z Curry House przekonały mnie do odwiedzin.
Mały lokal nastawiony na serwowanie jednego – dwóch produktów, dochodzący w tym do perfekcji – czemu nie? Taki właśnie jest Aneks Kulinarny na Koszykowej 1 w Warszawie – kilka stolików w środku, mały bar, za barem niewielka, skryta przed oczami klientów kuchnia. Menu ograniczone do krewetek i muli z różnymi dodatkami oraz w przeróżnych smakach. Niby tak mało ale mi do pełni kulinarnego szczęście w zupełności wystarczy. Pierwszy raz w Aneksie Kulinarnym byliśmy
Warszawski zielony Solec i odrestaurowany budynek dawnej siedziby SLD przy Rozbrat 44 – to tu na parterze, z widokiem na zieleń pobliskiego parku, mieści się francuska restauracja Le Bistro Rozbrat. W sobotnie upalne popołudnie zasiedliśmy w jej niewielkim ogródku z nastawienie na kosztowanie ryb i owoców morza, których w menu znaleźliśmy porządną ilość. Zbliżał się mecz na pobliskim stadionie – co rusz obok nas przechodzili kibice, ulicę patrolował patrol policji –
Od naszej ostatniej wizyty w Bistro Pigalle minęły ponad cztery miesiące. Pierwsze spotkanie z tym miejscem zakończyło się narzekaniem na chaos w menu i na talerzach, na tragiczną wentylację i zadymione pomieszczenie oraz pomimo sympatii to owoców morza obietnicą „szybko tu nie wrócimy” (post znajdziecie tutaj). A jednak wróciliśmy i to szybciej niż się spodziewałam – otrzymałam bowiem informację „wentylacja została poprawiona”. Do Bistro Pigalle wybraliśmy się w piątek na późną
Nie dla mnie pizze, makarony, hamburgery w wielkich bułach. Nie dla mnie sosy śmietanowe czy na maśle, nawet jeśli jest to masło klarowane. Wreszcie nie dla mnie słodkie desery. Decyzję o ich unikaniu i nie jedzeniu podjęłam kilka lat temu – nie z powodu choroby ale z dbałości o lepsze samopoczucie. Pszenne węgle i słodycze zwyczajnie mnie zamulają. Czasami o tym zapominam i zjadam pierogi (najlepsze te od mojej babci), albo
Kiedyś zastanawiałam się co jest moim hobby – czy nałogowe oglądanie seriali (zaznaczam od razu – nie polskich) oraz czytanie gazet i książek to jest to co tak na serio i na 100% lubię robić? Nadzwyczajnej pasji w tym nie było i nie ma – po prostu to lubiłam i nadal lubię. Wielką przyjemność czerpię za to z czegoś zupełnie przyziemnego – z jedzenia. Ale czy jedzenie samo w sobie