Muszę przyznać, że jeszcze nie tak dawno, kilka miesięcy temu, nie przywiązywałam dużej wagi do śniadań. Na te weekendowe miałam czas i je celebrowałam. W tygodniu zadowalałam się zielonym koktajlem wypitym w biegu i walczyłam o każdą dodatkową minutę snu. Od wakacji śniadania stały się moim ulubionym posiłkiem, dla którego wygospodarowałam więcej czasu. Lubię tę poranną ciszę w domu – M jeszcze śpi, telefon i mail zresztą też. Mam czas
Podobno spełnianie swoich kulinarnych zachcianek, szczególnie tych związanych ze słodyczami, zapobiega kompulsywnym napadom głodu i obżeraniu się. Sama słodyczy nie używam – bo czy skuszenie się na ciastko czy kostkę czekolady raz na kilka miesięcy można nazwać zajadaniem się słodyczami? Ale jak mnie już najdzie ochota na czekoladową tartę to potrafię specjalnie po nią jechać przez całą Warszawę. A gdzie jej szukać jak nie w Odette, a teraz jeszcze w
Ceviche pojawia się od czasu do czasu w menu odwiedzanych przeze mnie restauracji. Jak tylko je wypatrzę od razu zamawiam i ubolewam, że jest u nas nas Wisłą tak mało popularnym daniem. Surowe mięso z chęcią jemy (tatar to prawie danie narodowe) ale do surowych ryb przekonania w Polsce nie ma (choć sushi toruje temu drogę). Jest jednak cień szansy, światełko w tunelu, że wkrótce może się to zmienić. Wszystko
Gonimy za nowym nie zauważając miejsc, które utrzymują się na ciężkim, warszawskim rynku już od lat. Świetnym przykładem jest restauracja KIKU.pl, przy której przeciskaliśmy się często wąskim chodnikiem, idąc gęsiego z Placu Teatralnego w stronę Krakowskiego Przedmieścia. Zwykle trzymamy się z dala od turystycznych miejsc i lokali nastawionych na jednorazową obsługę klienta. Postanowiliśmy jednak zaryzykować a do odwiedzin zachęciło nas menu wywieszone na witrynie przy KIKU a dokładnie koreańskie danie
Jestem absolutną fanką konceptu bistro. Lżejszej od restauracji formy, stroniącej od białych obrusów i sztywnej atmosfery ale dalekiej jeszcze do formuły baru. Lekkość przejawia się na talerzach, w wystroju, w podejściu obsługi do klienta. Wiecie, że zakochana jestem w Kaskrucie – pisałam o nim już kilka razy, dużo częściej tam jadłam. Teraz swoją miłością objęłam również Soul Kitchen. Bo jak tu się nie zakochać? Nowogrodzka na odcinku pomiędzy Kruczą a
Jak padło pytanie gdzie zabrać rodzinkę na urodzinowy obiad od razu nasunęła nam się jedna odpowiedź – restauracja Thaisty. A co jak im nie posmakuje? Może tajskiej kuchni nie znają? A jak będzie dla nich za ostro? Z takim podejściem i wątpliwościami to się ląduje w polskiej kuchni na barszczu i schabowym a przecież jak jest okazja pokazać ludziom coś nowego to trzeba szybko z niej skorzystać. I skorzystaliśmy – i jakość
Ostatnie kilka weekendów spędziliśmy z M wyjazdowo ale niestety osobno. Aż się stęskniłam za wspólnym leniuchowaniem w domu i nicnierobieniem – znowu wkręciłam się w czytanie książek i chwilowo porzuciłam moje seriale (były czasy kiedy jednocześnie śledziłam ich około 30 – niezły wynik). Miniona sobota zapowiadała się jednak urodzinowo aktywnie – rodzinnie i w gronie przyjaciół. Po porannym treningu nabraliśmy ochoty na pożywne śniadanie z dużą ilością białeczka (ha). Po szybkim sprawdzeniu manu
Już od dłuższego czasu taki był plan na ten dzień – jego kulinarnym zwieńczeniem miało być zjedzenie kanapki w nowym miejscu – Pogromcy Meatów – i nie ważne o której godzinie byleby się wyrobić przed zamknięciem. Kompletnie nie miało znaczenia to, że gluten, fast food, mięso (no dla mnie to akurat miało). W końcu urodziny ma się raz do roku a jeszcze jak ma je facet to już w ogóle święto
Nie mogę codziennie jeść tego samego bo mi się nudzi – są oczywiście wyjątki i zaliczam do nich m.in. pierogi mojej Babci. Przeczytałam ostatnio, że tak właśnie jesteśmy biologicznie skonstruowani, żeby brzydło nam jedzenie codziennie tych samych potraw, a wszystko po to aby dostarczać sobie różnorodnych składników odżywczych. Zatem podążając za tą myślą zmieniam jadłospis i urozmaicam sobie moje codzienne 5 posiłków zmieniając lunchowe miejscówki (taaak – i ja doszłam w końcu
Od kiedy pamiętam przywiązywałam duża wagę do tego co jem i jak się odżywiam – były oczywiście epizody z zupkami chińskimi z paczki czy objadaniem się wyłącznie czekoladą – ale to było dawno, za czasów studenckich. Po przekroczeniu magicznej 30-tki dbałość o jakość spożywanego jedzenia wysunęła się u mnie na prowadzenie. Z takim podejściem jedzenie „na mieście” to nie lada wyzwanie, choć przy niewielkim wysiłku można zdrowo odżywiać się również